اين معانى كليه ، كلى و ثابت و مطلق مىباشند و در جهان ماده موجودى با اين صفات نداريم و هر چه هست شخصى و متغير و مقيد مىباشد ، پس اين سلسله از مدركات را نيز مجرد از ماده بايد شمرد . برهان ديگر در مورد علم ، تنها يك نگاه كافى است . اگر باريك بينى كرده و با وجدان صاف بيازماييم خواهيم ديد صورت علمى و تغيّر با هم هيچ گونه سازش ندارند ، و به عبارت فلسفى ، حيثيت علم غير از حيثيت تغيير و تحول مىباشد و با توجه به اينكه موجود مادى عين تغيير و سيلان است بايد قضاوت كرد كه سنخ علم غير از سنخ ماده است . اگر چنانچه براى باريكى اين نكته ذهنتان آماده دريافتنش نباشد ممكن است حالات مختلفهء علم و ادراك را مانند معرفت و تذكر ( شناختن و به ياد افتادن ) در اين باب بسنجيد . چيزى را كه ادراك كرده‌ايم و دوباره ادراك مىكنيم ، مىفهميم كه مدرك در حال دومى همان خود مدرك اولى ماست 1 ، و همچنين چيزى را كه ادراك